cewka


cewka
cewka {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. ż Ib, CMc. cewkawce; lm D. cewkawek {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'część w urządzeniach elektrycznych składająca się z ciasno nawiniętych (zwykle na specjalnym korpusie) wielu zwojów izolowanego, najczęściej miedzianego drutu': {{/stl_7}}{{stl_10}}Cewka zapłonowa, indukcyjna. Spaliła się cewka wysokiego napięcia w telewizorze. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'mający kształt rurki naturalny przewód w ciele człowieka lub zwierzęcia': {{/stl_7}}{{stl_10}}Cewka moczowa. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'rdzeń w kształcie walca lub stożka używany do nawijania nici, przędzy, drutu itp., stosowany np. w maszynach tkackich' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}4. {{/stl_12}}{{stl_8}}bot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'wydłużona rurkowata komórka występująca w tkankach roślin, przewodząca wodę z rozpuszczonymi solami mineralnymi' {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • cewka — ż III, CMs. cewkawce; lm D. cewkawek 1. rzad. «rurka» 2. anat. «przewód, naczynie przewodzące w kształcie rurki w organizmie ludzkim i zwierzęcym» Cewka moczowa, łzowa. Cewka wydalnicza (np. u owadów). 3. bot. cewki «martwe, wydłużone komórki o… …   Słownik języka polskiego

  • indukcyjny — 1. «oparty na indukcji rozumowaniu, stosujący metodę indukcji (w logice, badaniach naukowych itp.)» Teoria indukcyjna. Wnioskowanie indukcyjne. 2. «oparty na zjawisku indukcji elektrycznej, wywołany taką indukcją» ∆ Prąd indukcyjny «prąd… …   Słownik języka polskiego

  • cewkowy — przym. od cewka (zwykle w zn. 4 i 7) a) w zn. 4: Mikrofon cewkowy. b) w zn. 7: Szpule cewkowe …   Słownik języka polskiego

  • dławik — m III, D. a, N. dławikkiem; lm M. i techn. «element dławnicy w postaci tulei (najczęściej z kołnierzem) wciskanej do komory dławnicy w celu ściśnięcia znajdującego się tam szczeliwa» ∆ elektr. Dławik elektryczny «cewka elektryczna o dużej… …   Słownik języka polskiego

  • dynamiczny — 1. «pełen dynamiki, prężny, intensywny» Dynamiczny wzrost produkcji. 2. «powstający, poruszany, występujący wskutek działania sił» Ciśnienie dynamiczne. Energia, reakcja dynamiczna. ∆ fiz. Dynamiczna teoria ciepła «teoria tłumacząca objawy ciepła …   Słownik języka polskiego

  • induktor — m IV, D. a, Ms. induktororze; lm M. y 1. chem. «dodatek inicjujący lub przyśpieszający reakcje chemiczne, lecz nie będący katalizatorem» 2. elektr. «napędzana ręcznie prądnica magnetoelektryczna prądu zmiennego małej mocy» 3. elektr. «w układach… …   Słownik języka polskiego

  • magnetoelektryczny — «odnoszący się do układu (przyrządów pomiarowych, maszyn itp.), w którym część ruchoma (cewka) obraca się między nieruchomymi biegunami magnesu trwałego» Woltomierz magnetoelektryczny. Zapłon magnetoelektryczny …   Słownik języka polskiego

  • moczowy — przym. od mocz Narządy moczowe. Pęcherz moczowy. ∆ anat. Cewka moczowa «u człowieka i ssaków: przewód odprowadzający mocz z pęcherza na zewnątrz organizmu» ∆ chem. Kwas moczowy «związek organiczny w postaci białej, krystalicznej substancji, jeden …   Słownik języka polskiego

  • spalić — dk VIa, spalićlę, spalićlisz, spal, spalićił, spalićlony spalać ndk I, spalićam, spalićasz, spalićają, spalićaj, spalićał, spalićany 1. «unicestwić, zniszczyć coś (rzadziej: zabić kogoś), poddawszy działaniu ognia; pot. zniszczyć komuś mienie… …   Słownik języka polskiego

  • szpula — ż I, DCMs. szpulali; lm D. szpul «cewka, rura, rurka z wystającymi brzegami, drewniana, metalowa lub z tworzywa sztucznego (różnych rozmiarów zależnie od zastosowania), na którą się nawija nici, drut, liny itp.» Szpule przędzy. Szpula na taśmę… …   Słownik języka polskiego